Το Ταξίδι του Ιάσονα
04.jpg

Κυριακή 9 Αυγούστου 2009

Στον φιλόξενο κόσμο της υπαίθρου

Χρόνος: 07:40, απόσταση: 123 χλμ., συνολική ανάβαση: 1188μ., ελάχιστο υψόμ.: 916μ., μέγιστο υψόμ.: 1500μ.

» Διαδρομή

Ξυπνώ νωρίς, όταν ξημερώνει, αλλά παίρνω έναν υπνάκο ακόμη, καθώς θέλω να δώσω στο σώμα μου άφθονη ξεκούραση. Στο ήσυχο πρωινό, ετοιμάζομαι σιγά-σιγά. Στα διπλανά δέντρα υπάρχουν άγρια μήλα και κόκκινα κορόμηλα, πολύ νόστιμα. Τα κουκούτσια τους θα προστεθούν στα "λάφυρα" που θα φέρω πίσω στην πατρίδα μου, ως πηγές φυσικών ποικιλιών. Τέτοια φυτά, που αποτελούν παραδοσιακές φυσικές ποικιλίες, είναι μέρος του πολύτιμου γενετικού φυσικού κεφαλαίου. Κάτι ανάλογο παρατήρησα και στα βερύκοκα του Έρζιντζαν, τα οποία θα έλεγα ότι ήταν τα ίδια στην εμφάνιση και στη γεύση με μια παλιά ποικιλία βερύκοκου που υπήρχε στα μέρη μου, ένα πολύ νόστιμο βερύκοκο - για το οποίο πήρα την πληροφορία ότι πολλαπλασιάζεται χωρίς εμβολιασμό, πράγμα που σημαίνει ότι πρόκειται για αρχαία φυσική ποικιλία.

Στους κάμπους της Λυκαονίας

Επίγειοι παράδεισοι

Στα χνάρια ενός αποστόλου

Κόκκινη μάνα

Η χώρα του γαϊδουριού

Τα μέρη είναι πανέμορφα. Ανάμεσα στα διαδοχικά χωριά υπάρχουν κτήματα με φρούτα και λαχανικά και οι ντόπιοι τα πωλούν σε παραπήγματα στην άκρη του δρόμου. Συνεχώς με φωνάζουν για να μου χαρίσουν φρούτα. Το τρέιλερ είναι γεμάτο, και αρνούμαι άλλα γιατί δεν χωρά! Τα φρούτα είναι κυρίως μήλα και ροδάκινα, αλλά επίσης υπάρχουν πεπόνια, καρπούζια, ντομάτες, πιπεριές κλπ. Οι άνθρωποι είναι πολύ φιλόξενοι και με φωνάζουν, αλλά εάν σταματούσα στον καθένα που με φωνάζει δεν θα έκανα ούτε τα μισά χιλιόμετρα σήμερα...

Στη λίμνη του Egirdir

Τα μήλα μιας Εύας

Παιχνίδι στη λίμνη

Ένα ψάρι για τον τουρίστα

Απόγευμα στη λίμνη

Το Egirdir είναι μια όμορφη πόλη, στην όχθη της ομώνυμης λίμνης. Η παλιά ονομασία της πόλης ήταν "Εγριντίρ", από παραφθορά της παλιάς ελληνικής ονομασίας της "Ακρωτήρι", αλλά επειδή στα τουρκικά δυστυχώς "εγριντίρ" σημαίνει απατεώνας, το 1980 λέει άλλαξαν την ονομασία σε "Εγιρντίρ" που σημαίνει κάτι για κάποιο λουλούδι.

Ένας δρόμος συνδέει την πόλη με ένα γραφικό νησάκι και το μέρος θυμίζει έντονα την Καστοριά. Το νησάκι είναι πολύ όμορφο αυτή την απογευματινή ώρα. Το νησί λέγεται Γεσίλ Αντά δηλ. Πράσινο Νησί, ενώ παλιότερα λεγόταν Νις (προφανώς από το Νήσος ή Νησί) και μέχρι το 1923 κατοικούνταν από μια ελληνική κοινότητα που ζούσε σε αρχοντικά από πέτρα και ξύλο.

Η θέα στη λίμνη και τα γύρω βουνά είναι εξαιρετική. Η ακτή είναι γεμάτη ταβέρνες. Διάφορες ευωδιές από μαγειρεμένα ψάρια έρχονται στα ρουθούνια μου. Η ώρα είναι κάπως περασμένη, αλλά δυστυχώς δεν θέλω με τίποτα να διακινδυνεύσω μια διαμονή σε αυτές τις τουριστικές πανσιόν. Διέρχομαι από το πλήθος, αδιαφορώντας για τους "κράχτες" των μαγαζιών που μόλις σε μυριστούν ως ξένο μόνο που δεν κρέμονται από τον γιακά σου και φέρνω τον σύντομο γύρο του μικρού νησιού.

Κοντεύει να σουρουπώσει καθώς βγαίνω από την πόλη προσπαθώντας να βρω μέρος για τη νύχτα. Απόψε θα διανυκτερεύσω σε ένα όχι ελκυστικό μέρος, δίπλα στο δρόμο προς την Σπάρτη. Δεν πειράζει, γιατί είναι ένα απόμερο μέρος και κανείς δεν θα με ενοχλήσει. Προς τα ανατολικά, όταν νυχτώσει φαίνονται τα φώτα του Εγιρντίρ, στην άκρη της λίμνης του.

Οι εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να προσθέσουν σχόλια.