Το Ταξίδι του Ιάσονα
18.jpg

Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010 - Ένας χρόνος μετά

Ένας ακριβώς χρόνος πέρασε. Πέρυσι τέτοια μέρα και τέτοια ώρα - ακριβώς τέτοια ώρα - συναντούσα τους Αργοναύτες σε ένα ξενοδοχείο της Κολχίδας. Σε έναν τόπο μακρινό, μετά από μια περιπετειώδη μέρα, μετά από 27 περιπετειώδεις μοναχικές ημέρες και 2400 περίπου χιλιόμετρα, άκουγα και μιλούσα ελληνικά πάλι.

Ένας χρόνος πέρασε από τότε. Τις μεγάλες κρύες και ήσυχες μοναχικές χειμωνιάτικες νύχτες, ήμουν πιστός στο ραντεβού με τις αναμνήσεις εκείνες. Έγραφα κείμενα, επεξεργαζόμουν φωτογραφίες. Προσπαθούσα να βάλω μία τάξη σε όλες αυτές τις μνήμες. Ήθελα να είμαι έτοιμος, την ακριβή στιγμή της επετείου του ενός χρόνου. Περίμενα την στιγμή εκείνη, για να "ανεβάσω" τον ιστοχώρο. Η στιγμή ήρθε. Τώρα.

Η συμπεριφορά των ΜΜΕ (ευκαιρίας δοθείσης) ή περί δημοσιότητος ολίγα τινα

ΜΜΕ: ένα γνωστό αρκτικόλεξο, που σημαίνει "μέσα μαζικής ενημέρωσης". Μερικές μέρες μετά την άφιξή μου στις 25 Αυγούστου 2009, μετά το τέλος του ταξιδιού, έφτασε στα αυτιά κάποιων φίλων δημοσιογράφων η επιστροφή μου. Στην αθηναϊκή εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009, εμφανίζεται ένα ολοσέλιδο. Το πρωί εκείνης της μέρας, της Τρίτης 1 Σεπτεμβρίου 2009, μού συνέβη κάτι καταπληκτικό. Δεν είχε πάει η ώρα 09:00 και με είχαν βρει όλοι οι γνωστοί δημοσιογράφοι-παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών. Τα πρώτα τηλέφωνα άρχισαν από τις 07:30 το πρωί! Λέγοντας "όλοι" κυριολεκτώ: όλοι τους. Όλοι τους μού ζητούσαν ζωντανό ρεπορτάζ, στο οποίο ήθελαν να παραβρεθώ με το ποδήλατό μου και μάλιστα προσπαθούσαν να πάρουν την "πρωτιά" του τηλεοπτικού ρεπορτάζ. Όλοι τους. Όλα τα γνωστά ονόματα των παρουσιαστών που βλέπουμε κάθε μέρα στα δελτία ειδήσεων και στις πρωινές "ενημερωτικές εκπομπές".

Ξέρετε πόσοι τελικά έκαναν το ρεπορτάζ; Κανείς. Ναι, κανείς. Ούτε ένας τους. Αυτό εμένα μού λέει κάτι: ότι, ναι μεν οι δημοσιογράφοι αναζητούν θέματα που τα κρίνουν αξιόλογα να αναδειχτούν, ωστόσο άλλο το τι θέλουν οι δημοσιογράφοι και άλλο το τι θέλουν οι εργοδότες τους - δηλαδή τα κανάλια. Κάποιοι άγνωστοι κύριοι στα παρασκήνια αποφασίζουν τι θα "βγει" και τι όχι. Εάν επρόκειτο για κανένα νέο του τύπου "σε ποιο δάχτυλο πόνεσε η παρανυχίδα της τάδε σταρ", θα το δείχνανε τα κανάλια στις "ειδήσεις" για να το μάθουν όλοι. Αλλά έτσι φαίνεται ότι δουλεύουν τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης, συγνώμη τα μέσα μαζικής "ενημέρωσης" ήθελα να πω (μπέρδεψα τα ΜΜΕ με τα ΜΜΑ).

Το γεγονός βεβαίως μού προκάλεσε άφθονο γέλιο και θυμηδία. Ποσώς με ενόχλησε, απλώς το αναφέρω, αγαπητέ αναγνώστη, γιατί θεωρώ ότι επιβεβαιώνει την γενικότερη στάση των ΜΜΕ (δηλ. των "μικρομεσαίων επιχειρήσεων"). smiley-laughing